Utwory:

• More Than Bones (4:15)
• I Don’t Believe You (4:48)
• Loneliness (5:15)
• Peace (4:18)
• When the Devil Come (4:41)
• Time Only Takes (4:38)
• Two Ways (4:07)
• Recuse Myself (4:58)
• Bet My Life (4:16)
• Fear is Not My Guide (4:47)

Artykuł album Peace – Demon Hunter pochodzi z serwisu net4fun.

Demon Hunter gra muzykę o chrześcijańskiej tematyce. Członkowie zespołu jako chrześcijanie chcą aby ich muzyka związana była z wiarą. Muzycy inspirują się takimi zespołami jak Metallica, Sepultura, Pantera, Machine Head i Living Sacrifice.

Zespół wydał swoją pierwszą płytę „Demon Hunter” w 2002 roku, przy współpracy z wytwórnią Solid State Record. Z początku muzycy ukrywali swoją tożsamość, co wzbudzało pewne kontrowersje wokół nich. Ujawnili się dopiero podczas swojego pierwszego tournée. Ich druga płyta „Summer of Darkness” odniosła wielki sukces. Od tego czasu wydali kolejne 9 albumów studyjnych i wyrobili sobie mocną pozycję w świecie chrześcijańskiego metalu.

Muzyka zespołu

Wydane płyty:

• Demon Hunter (2002)
• Summer of Darkness (2004)
• The Triptych (2005)
• Storm the Gates of Hell (2007)
• The World is a Thorn (2010)
• True Defiance (2012)
• Extremist (2014)
• Outlive (2017)
• War (2019)
• Peace (2019)
• Songs of Death and Resurrection (2021)

Obecny skład zespołu

• Ryan Clark – wokal prowadzący
• Jon Dunn – gitara basowa
• Timothy „Yogi” Watts – perkusja, wokal wspierający
• Patrick Judge – gitara prowadząca, wokal wspierający
• Jeremiah Scott – gitara rytmiczna

Ryan Clark o początkach zespołu:

„Na początku graliśmy w kilku zespołami w latach 90., z którymi mieliśmy kontrakty i przejechaliśmy trochę trasy koncertowej. Mój brat i ja przenieśliśmy się z północnej Kalifornii do Seattle w zasadzie z nadzieją na poważniejsze potraktowanie naszej kariery w projektowaniu i tworzeniu ilustracji w miejscu, w którym czuliśmy, że te rzeczy mogą się rozwijać. Wiedzieliśmy, że Seattle jest miejscem, w którym może być taka możliwość. Po tym, jak mieszkaliśmy w Seattle przez około rok, rozmawialiśmy o pomyśle stworzenia innego zespołu; nasz poprzedni zespół Training for Utopia rozpadł się pod koniec wieku. Od niechcenia zaczęliśmy rozmawiać o zrobieniu czegoś, zaczęło się bardzo skromnie i bez żadnych oczekiwań.(…)” „Zaczęło się bez żadnych oczekiwań. Cokolwiek miało się wydarzyć, bylibyśmy nakręceni. Moglibyśmy sprzedać tysiąc płyt i bylibyśmy podekscytowani. Kiedy wyruszyliśmy w naszą pierwszą małą trasę i wszystkie koncerty były wyprzedane, a my graliśmy jako headliner, stało się jasne, że dzieje się coś niesamowitego.” źródło: crypticrock.com

https://www.demonhunter.net/

Facebook

Twitter

Instagram

Artykuł Demon Hunter pochodzi z serwisu net4fun.

Jeśli chodzi o  znaczenie i pochodzenie nazwy zespołu, Johanna Aaltonen napisała na oficjalnej stronie zespołu: „tak naprawdę litery H and B nie znaczyły nic. Pewnego razu ogłosiliśmy konkurs na naszej stronie, gdzie ludzie mogli proponować znaczenie dla tych dwóch liter. Holy Bible było jedna z sugestii.” Muzycznie  zespół jest podobny do Nightwish i Within Temptation, symfoniczny metal z mocnymi gitarami, basem i perkusją połączony z charakterystycznymi dla muzyki klasycznej instrumentami, chórkiem. Zespół charakteryzują też mocno chrześcijańskie w wymowie teksty. Johanna Aaltonen opuściła HB na poczatku 2013, jednak powróciła w maju 2014, w międzyczasie wokalistką była Miia Rautkoski.

Zespół ogłosił swoje rozwiązanie w 2016r.

Dyskografia

Zespół wydał 4 albumy po fińsku, trzy z nich zostały nagrane również po angielsku:

Uskon Puolesta – 2004 (Battle of God – 2011)

Enne – 2005 (Frozen Inside – 2008)

Piikki lihassa – 2008 (Jesus Metal Explosion – 2010)

Pääkallonpaikka – 2010

Utwory zespołu HB

Artykuł HB pochodzi z serwisu net4fun.

W roku 2005 zespół stał się głównym tematem jednej z odsłon programu telewizyjnego Raj, emitowanego przez TVP. Zespół brał udział w wielu festiwalach w Europie (w Polsce, Niemczech, Czechach czy Ukrainie).

Dyskografia

• the Beginning (2005)
• Illumina Tenebras Meas (2007) EP
• In Via (2010) LP

Przerwa w działalności

W 2013 roku zrezygnował z bycia członkiem zespołu jeden z jego założycieli – wokalista – Jan Trębacz. Jego słowa jakie skierował na pożegnanie:

„Drodzy przyjaciele Illuminandi!

Nie sądziłem, że kiedyś przyjdzie mi napisać te słowa, ale życie pisze najdziwniejsze scenariusze. Jesienią 2013 roku minęło piętnaście lat odkąd z Alkiem założyliśmy Illuminandi. Kiedy w 1998 roku spotkaliśmy się po raz pierwszy na próbie u mnie w pokoju, przez głowę mi nie przeszło, że Illuminandi przetrwa taki szmat czasu, nagra i wyda płyty, teledysk, będzie podróżować po Europie… Przez te 15 lat oddawałem zespołowi ogromną większość swojego wolnego czasu i energii. Zespół, granie i tworzenie było dla mnie najważniejsze i wkładałem w nie całe swoje serce – bez reszty. Był to wspaniały czas – czas przyjaźni, dzielenia pasji, wspólnego wzrastania, poznawania niesamowitych ludzi, podróżowania, pokonywania trudności. Będzie on dla mnie zawsze źródłem ogromnej radości i dumy. Teraz jednak nadszedł dla mnie czas zmian – czas, aby skupić się na innych zainteresowaniach i wyzwaniach, których wcześniej nie byłem w stanie podjąć ze względu na ogromną ilość czasu, jaką pochłaniała moja działalność w zespole. Dlatego z ciężkim sercem informuję Was, że od listopada 2013 nie jestem już oficjalnie członkiem Illuminandi. Jest to decyzja przemyślana i podjęta w pełnym porozumieniu z zespołem. Oczywiście, że będzie brakować mi muzyki, ale na daną chwilę jest to cena, którą muszę zapłacić za swój rozwój osobisty i zawodowy. Za te wspólne 15 lat dziękuję przede wszystkim swoim towarzyszom broni, byłym i obecnym członkom Illuminandi – Alkowi, Toni, Patrycji, Olkowi, Szymonowi, Januszowi, Papirusowi, Krzyśkowi, Reginie, Tomkowi, Bulbie, Melonowi, Radkowi, Pawłowi, Kubie, Zawilcowi, Mariuszowi, Agacie, Orange’owi i Podłemu. Dziękuję wszystkim, którzy mnie wspierali i towarzyszyli mi na mojej muzycznej drodze, jest Was zbyt wielu, żeby wymieniać. Pozdrawiam wszystkie zespoły, wszystkich organizatorów i przede wszystkich wspaniałych ludzi poznanych na koncertach, festiwalach, próbach, przy okazji organizowania koncertów, kręcenia teledysku… Być może dane będzie jeszcze nam się spotkać! Dziękuję raz jeszcze!

Illuminandi obecnie

Zespół nie znalazł nikogo na jego miejsce i obecnie ma „przerwę” w działalności, nie nagrywa nowych utwórów ani nie koncertuje. Jednak oficialnie nie zakończył działalności.

Część członków Illuminadi zaangażowana jest obecnie w inny projekt o nazwie Ensemble Desiderium założony przez Jana Trębacza.

http://www.illuminandi.kdm.pl/

zespół na Facebooku

Artykuł Illuminandi pochodzi z serwisu net4fun.

Charakterystyczna dla zespołu jest mocna muzyka o ciężkim brzmieniu i wartościowe przesłanie tekstów, które w swojej tematyce nawiązują do chrześcijaństwa.

Skład zespołu: 

• Georgios Georgiou (keyboard), 
• Manolis Tsigos (gitara), 
• Thimios Krikos (gitara), 
• Antonis Mazarakis (gitara basowa), 
• Fragiskos Samoilis (perkusja), 
• George Eikosipentakis (wokal, od 2013r.)

Wydane płyty:

• Waiting for the Dawn (1998),
• Realms of the Night (2000),
• Silent Faces (2004),
• Inner Strenght (2006),
• No turning Back (2010),
• Innerwish (2016).

MUZYKA

Strona zespołu

Facebook

Artykuł InnerWish pochodzi z serwisu net4fun.

Twórczość Malchusa składa się z dwóch składników. Pierwszy to muzyka, którą kocham. Drugi to teksty, które inspirowane są życiem. Moja egzystencja z kolei napędzana jest wiarą, która nadaje smak życiu. – wokalista zespołu, Radosław Sołek, źródło: magazyngitarzysta.pl

Pierwszą płytę zespół nagrał w 2006 roku, w Miejskim Ośrodku Kultury w Przeworsku. Muzyka z tego albumu – „Memento Mori” utrzymana była jeszcze w stylu punk-rocka. Na początku kolejnego roku nagrali drugie demo „Dies Irae”. Wtedy też zespół zmienił stylistykę wykonywanej muzyki na mocne metalowo-rockowe brzmienia, a proste kompozycje zastąpiły utwory muzycznie bardziej wyrafinowane, w późniejszych płytach również z udziałem instrumentów tradycyjnych.

Mimo wielu zmian personalnych zespół rozwijał się i tworzył kolejne płyty. „Caput Mundi” – album wydany w maju 2011 roku z gościnnym udziałem Jana Trębacza (Illuminandi) w wytwórni Studio Katolik przyczynił się do dużo większej rozpoznawalności zespołu. Dobre przyjęcie albumu zaowocowało m.in. nominacją w plebiscycie na Nagrodę Muzyczną Polskiego Radia Rzeszów – „Werbel 2011”, a także recenzją albumu w największym magazynie muzycznym w Polsce – Teraz Rock. Płyta „Caput Mundi” została też wydany za granicą w wersji anglojęzycznej jako split z Pospolitym Ruszeniem przez angielską wytwórnię NOCTURNAL MASS.

Malchus występował m.in. na Fryyfest Festival w Czechach, Rock for Eternity i Break Your Neck w Holandii, Elements of Rock w Szwajcarii, a także na SLOT Art Festival w Lubiążu, na Hard Core Festival w Bolesławcu i na Przystanku Jezus podczas Przystanku Woodstock.

Obecny skład

• Radosław „Radii” Sołek – gitara elektryczna, wokal
• Rafał Ligęzka – gitara elektryczna
• Tomasz „Papirus” Pyzia – instrumenty perkusyjne
• Bartosz „Bako” Tulik – gitara basowa

Dyskografia

• Memento Mori (2006)
• Dies Irae (2007)
• Ecce Homo (2008)
• Discite Omnis Malchus (2009)
• Didymos (2010)
• Caput Mundi (2011)
• Dom zły (2014)
• UR (2017)
• Dziedzictwo (2019)
• Apokalipsa (2021)

Utwory zespołu Malchus

Więcej o zespole

Malchus

Facebook

Instagram

Artykuł Malchus pochodzi z serwisu net4fun.

Chrześcijańskie zespoły grające metal istnieją we wszystkich podgatunkach tej muzyki. Wspólnym łącznikiem tych zespołów metalowych są słowa. Muzyka ma zaoferować pozytywną alternatywę lub przeciwwagę dla 'świeckiego metalu', który z reguły niesie raczej ciemne i negatywne przesłanie. Chrześcijański metal pojawił się po koniec lat siedemdziesiątych jako element ewangelizacyjny na heavy metalowej scenie muzycznej. Pionierami były tu amerykańskie zespoły takie jak: „Resurrection„, „Petra” oraz szwedzki „Jeruzalem„. W latach osiemdziesiątych szeroko znanym zespołem grającym chrześcijański rock był „Stryper”.
Kalifornijski „Tourniquet” i australijski „Mortification” były głównymi reprezentantami tego nurtu w latach dziewięćdziesiątych. Natomiast w pierwszej dekadzie 21 wieku najbardziej zauważalne były zespoły: P.O.D, grający metalcore „Underoath”, „Demon Hunter”, „As I Lay Dying”, oraz „Norma Jean”

Artykuł Metalowe brzmienie pochodzi z serwisu net4fun.

Teksty mają przesłanie chrześcijańskie. Zespół uznawany jest za prekursora chrześcijańskiego power metalu.

Po tym jak Liljegren w 2006 r. ogłosił swoje odejście z zespołu nowym wokalistą został Germán Pascual. W 2010 zespół się rozpadł. Ostatnie koncerty zagrali w Niemczech i Meksyku.

W styczniu 2014, zespół ogłosił odtworzenie, świętując  15-tą rocznicę wydania Long Live the King poprzez koncerty i ponowne wydanie albumu deluxe edition. W 2016 zespół powrócił do regularnej działalności, również koncertowej, wydając jednocześnie nowy album o nazwie Narnia.

Dyskografia

• Awakening (1998)
• Long Live the King (1999)
• Desert Land (2001)
• The Great Fall (2003)
• Enter the Gate (2006)
• Course Of A Generation (2009)
• Narnia (2016)

Kompilacje:

• Decade of Confession (2007)

Wydawnictwa koncertowe:

• At Short Notice… Live In Germany (2006)

Członkowie:

Christian Liljegren – główny wokal (1996–2008, 2014–obecnie)

Carljohan Grimmark – gitara, wokal (1996–2010, 2014–obecnie)

Martin Härenstam – instrumenty klawiszowe (1997–2003, 2010, 2014–obecnie)

Andreas Johansson – perkusja (1997–2010, 2014–obecnie)

Jonatan Samuelsson – gitara basowa, wokal (2016–obecnie)

Oficjalna strona zespołu

Facebook

Twitter

Artykuł Narnia pochodzi z serwisu net4fun.

Swój pierwszy koncert zespół zagrał w lipcu 2014 r. podczas Festiwalu Orle Gniazdo.

Tematyka utworów dotyczy głównie historii Polski po roku 1939, szczególnie Żołnierzy Wyklętych i ich walki za Ojczyzę. Zespół wydał trzy płyty: „Moja niepodległość”, „Wilcze mogiły” ( z gościnnym występem Edyty Szkołut) oraz akustyczny minialbum, z którego tytułowy utwór „Leśni” został napisany jako ścieżka dźwiękowa do filmu „Bitwa Pod Rząbcem – historia prawdziwa” (2016).

Skład zespołu:

Bob – wokal

Tomek – gitara

Rejczel – skrzypce

KM – gitara basowa

Na ostatniej płycie „Leśni” znalazł się utwór o nazwie „Pozytywka” – tak wypowiedział się o nim zespół:

„Tekst „Pozytywki” nie odnosi się do żadnej konkretnej historii, jednak staraliśmy się, aby zawarta w nim opowieść przenosiła słuchacza w odległe realia, pozwalała poczuć to, co czuli bohaterowie, uwierzyć w ich uczucia. „Pozytywka” przedstawia historię miłości dwóch osób, które zostały rozdzielone przez brutalną rzeczywistość wojny. Opowiada o tęsknocie, trosce, wierności.” (za nowastrategia.org.pl)

Utworów Pozytywki posłuchasz tutaj.

Strona zespołu na Facebooku

Artykuł Pozytywka pochodzi z serwisu net4fun.

W skład zespołu wchodzą:

• Christian Liljegren – wokal – znany z szwedzkiego zespołu Narnia
• Jani Stefanovic – gitara, gitara basowa, klawisze,wokal – grający wcześniej razem z Christianem w zespole Divinefire
• Katja Stefanovic – wokal – wydała do tej pory kilka albumów solo

Jak sami o sobie piszą – tworzą bardzo patetyczny skandynawski melodyjny metal z silnym męskim i żeńskim wokalem całej trójki muzyków.

Wszyscy członkowie mają wieloletnie doświadczenie muzyczne i doświadczenie z koncertowania i nagrywania na całym świecie, a ich wspólnym celem było zabranie słuchacza w muzyczną podróż, gdzie muzyka i przesłanie jest tym co Wskazuje Drogę (The Waymaker). Żyjemy obecnie w chaotycznym świecie, w którym trudno znaleźć spokój i swoje miejsce. Dlatego zespół chce dostarczać muzykę z nadzieją i wskazówkami dla jak największej liczby osób. W tej muzyce można usłyszeć wpływ takich zespołów jak: Yngwie Malmsteen’s Rising Force, Stratovarius, Masterplan i Kamelot.

The Waymaker w internecie

Oficjalna strona zespołu

Facebook

Instagram

Artykuł The Waymaker pochodzi z serwisu net4fun.